http://qualityfirstcontractor.com/wp-json/oembed/1.0/embed?url=http://qualityfirstcontractor.com/2015/10/pella-window-bow/bow-window-4-2/ Çocuk yetiştirme konusunda yeryüzünde bir çok görüş vardır. Kimine göre sevgi en büyük ilaçtır, kimine göre cezasız eğitim olmaz, kimine göre de dayaksız çocuk terbiye edilmez. Ben bekarken bulunduğum ortamda bir çocuk varsa ve şımarıklık yapıyorsa, sürekli ayakta memnuniyetsiz bir şekilde hareket halindeyse, saygısızca bilmiş bilmiş konuşuyorsa, annesine kötü davranıyorsa ya da ne bileyim uslu durmuyorsa bütün bu davranışların tamamının annesinin iyi terbiye verememiş olmasından kaynaklandığını düşünürdüm. Neden çünkü biz annemizin bir bakışıyla ne yapmamız gerektiğini tüm ayrıntılarıyla idrak edebilen bir nesildik 😀 Ve yeni nesil aşırı şımarık, aşırı ukala, çok bilmiş ve asi idi. Çok kızardım acayip sinir olurdum. Aslında tahammülüm yoktu bütün bunlara. Toplum olarak böyle değil miyiz zaten? Sabırsız ve tahammülsüz. Çünkü bize de tahammül eden birileri olmamıştı zamanında. Çünkü ülkemizde çocuk yetiştirmek; fıtratı bozmamak, asıl olanı korumak ve muhafaza etmek üzere değil, tamamen çocuğu istenilen kalıba sokmak ve asla taviz vermemek üzere tasarlanmıştı sanki. Mesela misafirliğe gittiğinde çocuk annesinin yanından hiç ayrılmıyor, verileni yiyor verilmeyeni istemiyor, sorulana cevap veriyor herhangi bir soru sormuyorsa bu çocuk akıllı uslu terbiyeli efendi çocuktur. Annesi güzel yetiştirmiştir dimi? Mesela ikramlardan ikinci bir tabak istemesi ayıp sayılır. Annesi sıkı sıkı tembihler evden çıkmadan ”Misafirlikte beni üzersen seni bir daha asla yanımda götürmem, onu yapma bunu elleme” gibisine. Bu arada şu an yazımda bahsettiğim çocukların yaş aralığı 3-5 yaş. Öyle delikanlı oğlanlar genç kızlar değil kastettiklerim.

should i order accutane online Bu tabuyu kırmak çok zor. Benim için de zordu. Çünkü o yaştaki bir çocuğu bir birey olarak görüp ona saygı duymak zordur. Bir çok ebeveyn yapmaz bunu. Çocuğunun tercihlerinin olması onun için saygısızlıktır mesela. Çünkü onun kafasındaki çocuk modeli bu değildir. Ona göre çocuğun eğitimi 3 yaşında bitmiş olmalıdır. Küçük yaşta öğrettin öğrettin yoksa baş edemezsin diye tembihlenir. Tabii ki insan evladına terbiye vermelidir genel ahlak kurallarını öğretmelidir. Onu topluma kazandırmaya çalışmalıdır ama hepsinin bir vakti zamanı vardır. Daha 3 yaşında ki çocuğa kendi isteklerini yaptırmak için ceza verip, onun sana göre! olumsuz (sivri) yanlarını sevgi ile törpülemek varken canını yaka yaka kırmaya kalkmak neden? Neden bir insan yetiştirmenin çok zor ve zahmetli bir şey olduğunu kabul edemiyoruz? Bir insanın öğrenmesine, keşfetmesine şahit olmanın heyecanını yaşayamaz mıyız mesela? Neden sürekli şiddete eğilimliyiz? Karşımızdakini kırıp dökünce rahatlıyoruz, evladımıza kıyıyoruz. İnsan evladını nasıl dövebilir? Onun gözünden akan yaşın sebebi olmaya nasıl dayanır yüreği? O küçücük gözlerinden akan yaşlarla yine de anne anne diye ağlamasına nasıl katlanabilir?

http://truecom.com/component/content/37-producten/home/48-contact/component/content/draadloos/contact/oplossingen/wlan/oplossingen/draadloos/home/partners/105-about-us İnsan ancak iyi olabildiği kadar iyi edebilir karşısındakini. Seni de üzdülerse kırdılarsa hırpladılarsa nasıl faydan olabilir ki karşındakine?? İnsan önce kendine bakmalı. Önce kendi ile hesaplaşmalı. Geçmişi ile hesabını kapatmış olmalı. Evladına bakarken geride bir şeyler rahatsız etmemeli. Huzur vermeli bir annenin kucağı evladına. Yaşı kaç olursa olsun o kucakta bir yeri olduğunu bilmeli insan. Sığınılacak en güvenli liman olmalı anne-baba yüreği. Ve sen aşmış olsanda fırtınalı denizleri yine aynı limanda demirlemelisin gemilerini..

Sevgi ile kalın, hoşçakalın..

where to buy topamax  

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.