source site Bebeklerde 0-2 yaş dönemi ihtiyaçlarının koşulsuz karşılanması gerektiği, edeb-adap terbiye gibi meselelerin öğretilmemesi gereken bebeğin geleceğinin şekillendiği altın bir çağdır. Birçok anne bu yaş döneminde ki çocuklarına onlar için (özellikle 1-2 yaş aralığında) yanlış ve tehlikeli olan şeyleri öğretme çabasındadır. Bu yanlış bir tutumdur. Çünkü 1 yaş ile birlikte çocukta etrafı keşfetme ve dokunarak, hissederek, deneyimleyerek öğrenme çağı başlamıştır. Bu yaş döneminde çocuğu engellemek yerine iş birlikçi bir tutum sergilemek gerekir. Örnek verecek olursak prize dokunmak her çocuk için eşsiz bir deneyimdir. Çünkü orada sonunun nereye gittiğini bilmediği iki ufak karanlık delik bulunmaktadır. Çocuk haklı olarak bu deliklere dokunmak istemektedir. Peki çocuğun bu ihtiyacı nasıl giderilmelidir?

http://dreamsystemsdentallab.com/King-Arthur:-Myth-vs.-Reality Çocuk açısından olaylar şu şekilde gerçekleşmektedir. O prize bir kaç kez dokunacak belki eline geçen bir şeyleri oraya sokacak. Neler olduğunu inanılmaz bir keyifle deneyimleyecek. Peki anne için durum nasıldır? Evladının oraya dokunmasının yanlış olduğunu bilir ve bebeğin yer yönelişinde O’nu engeller, dikkatini dağıtmak için başka şeylere yönlendirir. Bu durumda anneyi gelecekte bekleyen 2 olumsuz davranış bebek tarafından kazanılmıştır.

http://ashbournefarmsupplies.com/shop/uncategorised/sheep-adoption-front-unit/?add-to-cart=518 1) Merak duygusunu gideremediği ve kendince anlamlandıramadığı bir şekilde annesi tarafından engellendiği için hırçınlaşır ve inatlaşmayı öğrenir.

2) Bütün dikkatini toplayarak konsantre olduğu bir faaliyetten koparılıp dikkati dağıtılmıştır. Dikkat dağınıklığı probleminin ilk adımları atılmıştır.

Peki hem bebeğin ihtiyacının giderildiği hem de ona zarar vermeyecek bir yöntem bulunabilir mi?

Benim de oğlumun bu yaş döneminde deneyimlediğim ve çok fayfasını gördüğüm bir çözüm yolundan bahsedeceğim. Öncelikle evde ki tüm prizleri uygun bir aparat ile kapattım. Daha sonra oğluma elektrikçiden kullanılmamış bir priz aldım. Oyuncak kutusuna koydum. Oğlumun onunla oynamasına izin verdim. Böylelikle prize olan merakını dokunarak ve keşfederek giderirken, duvarda ki prizler kapalı olduğu için dikkatini çekmedi. Hem o merakını gidermiş oldu hem zarar görmedi.

Burada anneler şunu düşünebilir. Ben prizi ona oyuncak diye verirsem bunun tehlikeli bir şey olduğunu ona nasıl anlatırım. Duvarda ki prizlerle de oynamak istemez mi? Bu sorunun cevabı çok basit. Çocuk 3 yaşını dolduruncaya kadar priz aparatları takılı kalmalı. 3 yaşından sonra zaten çocuğun duvarda ki priz ile bir işi kalmayacak. Böylelikle hem çocuk engellenmemiş ve üzülmemiş olacak hem de anne gereksiz ısrarlarla kendini ve bebeğini hırpalamayacak.

Maalesef çocuklarımıza bir şeyler öğretme konusunda sabırsız ve tahammülsüzüz. Sanki onlarla işbirliği içinde olduğumuzda otoritemiz sarsılacak ve çocuk yüz bulup tepemize çıkacak. Aslında durum tam tersi. Ne kadar katı ve engelleyici olursak o kadar arsız, ısrarcı ve inatçı olacaktır.

Hem prizler açık dursun hem çocuğum dokunmasın böyle bir dünya yok 🙂 Çocuğunuzun uyumlu sakin ve sözden anlayan bir çocuk olmasını istiyorsanız onunla işbirliği içinde olmalısınız. Onlarla inatlaşmanın size zaman kaybı ve sinir sistemi yıpranmasından başka bir getirisi olmayacaktır.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.